Gra w szachy – debiut

Gra w szachy jest niezwykle urozmaicona oraz ciekawa. Teoria szachowa jest na tyle rozbudowana, że nawet najsilniejsi profesjonaliści na świecie nie są w stanie jej opanować. Największą objętość posiada teoria szachowych debiutów. Są to sposoby, za pomocą otwiera się partię szachową. Można założyć, że głównych i poprawnych systemów jest około 40. Najsilniejsi gracze specjalizują się w kilku wybranych, a i tak nie są w stanie wygrywać wszystkich partii. Każdy z debiutów szachowych ma wiele wariantów i podwariantów. W ten sposób gra w szachy ma w zasadzie nieograniczone możliwości dla naszej inwencji. Horyzont wariantów jest nie do ogarnięcia, nie tylko dla człowieka, ale również dla komputera. Jeszcze długo nie uda się odnaleźć złotego środka, na rozgrywanie partii, gdyż wszystkich możliwych ustawień jest więcej, niż atomów w naszym Układzie Słonecznym. Partia szachowa została podzielona przez teoretyków na trzy części: debiut (zwany czasami otwarciem), grę środkową oraz na końcówkę. Każda z tych faz jest inna i rządzą nimi inne zasady. Oczywiście same reguły gry się nie zmieniają, jednak strategia jest inna w debiucie, a inna na przykład w końcówce. W ten sposób gra w szachy staje się jeszcze bardziej interesująca. W niniejszym artykule chciałbym przybliżyć zasady, jakie rządzą pierwszą fazą partii szachowej, a mianowicie debiutem.

Debiut szachowy to pierwsze kilkanaście posunięć, które mają na celu takie przygotowanie dalszej rozgrywki, aby była ona dla nas łatwiejsza niż dla przeciwnika. Przyjmuje się, że debiut kończy się, gdy obaj zawodnicy wykonają postawione przed nimi cele, a mianowicie: wyprowadzą wszystkie gońce i skoczki, powalczą o centrum oraz znajdą schronienie dla swojego króla. Gra w szachy ma taką specyfikę, że rzadko udaje się wygrać partię w debiucie. Wszystkie krótkie partie, które zakończyły się przez 20 posunięciem są przez szachistów nazywane miniaturami. Miniatura jest właśnie takim zwycięstwem w debiucie.

W debiucie nie powinniśmy śpieszyć się z wyprowadzaniem wież i hetmana, gdyż są to figury bardzo podatne na atak. Czas powinniśmy wykorzystać raczej na wyprowadzenie pozostałych naszych figur. Figury powinny być wyprowadzone w ten sposób, aby jak najlepiej ze sobą współpracowały, w dalszej grze przejawiały aktywność, zabezpieczały swojego króla, oraz pomagały w ataku na centrum.

Poniżej przedstawiam partię, w której białe zwyciężyły już w debiucie, gdyż przeciwnik nie stosował się do przyjętych reguł.

Gra w szachy

[White „Tarrasch, Siegbert”]

[Black „Kelz, C.”]

[Result „1-0”]

1. e4 e5 2. f4 exf4 3. Nf3 g5 4. h4 g4 5. Ng5 h6 6. Nxf7 Kxf7 7. d4 d5 8. Bxf4

dxe4 9. Bc4+ Kg6 10. O-O Nf6 11. Be5 Bf5 12. Rxf5 Kxf5 13. Bf7 e3 14. Qf1+ Ke4

15. Qf4# 1-0

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Szachy i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.