Historia gry w szachy

Najwcześniejsze ślady gier podobnych do szachów odnajdujmy w Indiach w VI wieku n.e., skąd przedostały się najprawdopodobniej do Persji. W momencie, gdy Arabowie podbili Persję szachy przedostały się do muzułmańskiego świata, który swoim zasięgiem obejmował południową Europę. W takiej formie, jaką znamy obecnie, szachy były znane w Europie już w XV wieku. W drugiej Połowie XIX wieku zaczęto organizować nowoczesne turnieje szachowe, a pierwszym oficjalnym mistrzem świata w szachach został w 1886 roku Wilhelm Steinitz. Od tego czasu datuje się znaczny przyrost wiedzy i teorii szachowej. W XXI wieku na całym świecie można odnaleźć pasjonatów szachów, a ich nieodłącznym towarzyszem stały się komputery szachowe wspomagające analizę.

Bardzo interesująca jest droga jaką przebyły szachy, aby z gier tablicowych stać się dyscypliną sportową. Pierwszy współczesny turniej szachowy został zorganizowany w Londynie w 1851 roku. Jego zwycięzcą został – Niemiec – Adolf Anderssen. W tym czasie na arenie szachowej pojawił się jeden z najgenialniejszych szachistów w historii – Paul Morphy. Z pochodzenia Amerykanin – czarował swoim stylem gry. Niestety zmarł w 1884 roku zanim zdołał sięgnąć po szachową koronę. W 1886 roku – przeżywający drugą młodość – Wilhelm Steinitz pokonał w meczu o mistrzostwo świata – urodzonego we Wrocławiu – Johannesa Zukertorta. Rozpoczęła się era walki o szachową koronę.

W 1894 roku gra w szachy poznała kolejnego mistrza. Został nim, dużo młodszy od Steinitza – Emanule Lasker (wydarł przeszło 59-cioletniemu Steinitzowi tytuł w wieku 27 lat). W tym czasie pretendentów do tytułu dobierał sobie sam mistrz i dlatego nie doszło nigdy do meczu naszego rodaka Akiby Rubinsteina z Laskerem. Lasker bojąc się naszego zawodnika zabezpieczył się ogromną na tamte czasy kwotą wpisowego do meczu. Rubinsteinowi nigdy nie udało się zgromadzić takiej kwoty. Można jedynie gdybać ile straciły szachy na tej polityce.

Kolejnymi mistrzami świata zostawali: Jose Raul Casablanca (posiadał tytuł w latach 1921-27), Aleksander Alechin (1927-35 i 1937-46), Max Euwe (1935-37). Alechin po odzyskaniu tytułu zmarł w swoim mieszkaniu nie doczekawszy się następcy. Z tego powodu Międzynarodowa Organizacja Szachowa (FIDE) zorganizowała w 1948 roku turniej pomiędzy najlepszymi szachistami globu. Pewnie wygrał sowiecki superarcymistrz Michał Botwinnik i został mistrzem świata. Od tego okresu wyraźnie zaznaczyła się dominacja szachistów z bloku wschodniego.

Kolejne tytuły zdobywali: Wasyl Smysłow (1957-1958), Michał Tal (1960-1961), Tigran Petrosian (1963-1969), Borys Spasski (1969-1972), Robert Fischer (1972-1975), Anatoli Karpow (1975-1985), Garry Kasparow (1985-1993). Od tego momentu liczne zawirowania polityczne targały szachami. FIDE straciła koncepcje dotyczącą organizacji meczów o mistrzostwo świata. Po koronę szachową sięgali zawodnicy nieuznawani przez środowisko szachowe za najlepszych szachistów globu. W najbliższym czasie być może wszystko powróci do normy.

Obecnie sposób gry w szachy niewiele różni się od tego przyjętego dwa wieki temu. Zmieniły się oczywiście standardy gry, rozwinęła się teoria, przyśpieszono tempo gry – jednakże szachy zachowały swoją specyficzną i fascynującą duszę.

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Szachy i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.